Όταν θα τον μνημονεύετε

Φτιάξαμε όμορφες μέρες και νύχτες γιατί υπήρξαμε μαζί μέσα σ’ αυτές.

Φτιάξαμε όμορφες μέρες. Κατέβαινα από τον πέμπτο όροφο. Το νοικιασμένο δωμάτιο στη μέση του Κεραμεικού ήταν φωτιά στο άγνωστο. Έφευγα και ερχόμουν σε ΄’ σενα μέσα στη βροχή. Ο νους με ταξίδευε στις στιγμές που θα μπορούσαμε να ζήσουμε μαζί. Η φωνή σου ήταν χάδι που σε κρατούσε ζωντανό. Για πολλές μέρες και νύχτες. Μου ‘ κλεινες τα μάτια για να μη βλέπω φρικαλέες εικόνες.

Είσαι πλέον μακριά, αλλά εδώ που είμαι οι νέοι γδύνουν τις νύχτες τους. Δεν είναι ότι κάτι βαθιά τους πονάει, είναι ότι αυτή είναι η έξις. Περνάει από μέσα τους το αλκοόλ, η σαρκική απόλαυση και τα ξενύχτια. Τίποτε άλλο. Ή έστω τα υπόλοιπα είναι σε αδράνεια. Το σπίτι μου μυρίζει πράσινο καπνό. Δε το αντέχω. Είναι Δευτέρα και συνεχίσουν να μεθάνε. Απαίσια περιοχή.

Θα έρθω να σε συναντήσω απόψε, να με ηρεμήσεις κι ας μη πούμε τίποτα.

Τότε διακόψαμε τόσο βίαια, όπως έτσι βίαια είναι όλα τα πράγματα που εμπεριέχουν δύναμη. Περνάνε σαν φως από μπροστά μας. Όμως το φως κάνει τη βόλτα του σε μια ευθεία γραμμή. Το μυαλό μόνο κύκλους.

Η πιανίστρια απ’ το ισόγειο έφυγε. Με εκείνη από κάτω μου, ένιωθα περισσότερο ασφαλής. Μου άρεσε το πιάνο. Ίσως κάποια στιγμή να κατάφερνα ν’ αποκοιμηθώ. Αλλά τώρα, μπαίνουν βίαια μες το σπίτι μου και ρουφάνε σκοτάδι. Δε με ρωτάνε και είμαι αρκετά ευάλωτη για να μιλήσω. Σε λίγο θα πάψω ακόμα κι αυτό να κάνω.

Είναι ξημερώματα. Περπατάω στο Θησείο και συναντώ ανθρώπους να πουλάνε μικροαντικείμενα. Στη ζωή των υπόλοιπων ανθρώπων δεν έχει αλλάξει τίποτα. Στο σώμα μου έχει μπει άθελα μου μια πορφυρή εικόνα που δε μ’ αφήνει. Τίποτα δε μπορώ ν’ απολαύσω. Κατά βάθος όμως, ξέρω. Όλα περνάνε, ακόμα κι αυτά που δε μπορεί κανείς να φανταστεί ότι μπορεί να περάσουν.

Σε λίγο ξημερώνει και σιχαίνομαι εκείνο το κρεβάτι. Προτιμώ το ανοιχτό παράθυρο. Κάποια στιγμή θα κοιμηθώ. Οι λέξεις με αφήσανε μόνη και οι άνθρωποι δε μου μιλάνε.

Θα έρθω να σε βρω, θέλω να σου μιλήσω. Είχαμε φτιάξει ένα μέρος με εικόνες που τρέχανε να βρούνε ελπίδα μες τη θάλασσα. Κάποιες στιγμές σταματούσες να μιλάς. Φοβόμουν. Βέβαια είχα απαρνηθεί ότι κάτι με τρομάζει αλλά εκείνο υπήρχε. Ακόμα υπάρχει.

Χθες βοήθησα ένα άστεγο να ομορφύνει τη νύχτα του. Δεν έχω πολλά για να του δώσω, η ψυχή μου μπορεί να είναι όμορφη αλλά έχει αδειάσει. Δε δύναμαι να έρθω σε πραγματική επαφή.

Έγιναν πολλά και όλες οι κατηγορίες ανήκουν μέσα στο κεφάλι μας. Όμως το κάθε τί μας μαθαίνει κι εγώ έμαθα να παίρνω τη ζωή μου σοβαρά. Να διακρίνω το τί πρέπει να σε ανησυχεί και τί όχι. Φορές που όσο ελεύθερος κι αν θέλεις να είσαι, υπάρχουν και κάποια όρια. Βέβαια αν δε το ζήσεις δε θα καταλάβεις, όπως δε καταλάβαινα κι εγώ.

Θα περάσει μου λες.

Βέβαια ακόμα και ‘ συ βρίσκεσαι τώρα στη φαντασία μου, γιατί φαντασία ήταν και εκείνες οι φευγαλέες λέξεις που κρατούσα. Θ’ ανέβω στο λόφο και θα της φωνάξω όλες.

ΕΠΙΘΥΜΙΑ- ΠΟΘΟΣ-ΕΛΠΙΔΑ Μα έπειτα, τι μπορεί να είναι ο έρωτας? Δεν είναι κάτι πραγματικό, τον δημιουργεί ο νους στο πρόσωπο ενός ανθρώπου για να κρατιόμαστε ζωντανοί. Όπως όλα τα ωραία πράγματα σε αυτό τον κόσμο δεν είναι πραγματικά. Όχι. Είναι πραγματικά γιατί εμπεριέχουν αλήθεια και αυτό αρκεί.

Αν σου τα’ λεγα ποτέ αυτά,δε θα με καταλάβαινες. Έχει δίκιο η Κατερίνα. Δε ταιριάξαμε ποτέ. Όσο κι αν πόνεσε, όσο κι αν συνεχίζει να πονάει, το ξύπνημα του συναισθήματος μου είναι αρκετό.

Προς το παρόν.

Η ελπίδα μας πάντα μένει ζωντανή. Όσο θυμάμαι πονάω αλλά όσο μπορώ και θυμάμαι ελπίζω.

Φτιάξαμε όμορφες μέρες και νύχτες γιατί υπήρξαμε μαζί μέσα σ’ αυτές.